Untitled Document

 


•• ขายขำๆ ••

 

 

ช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่ได้มาอัพไดอารี่เลยเพราะมีคนฉกกล้องถ่ายรูปเอาไปทำงาน

เมื่อวานพอมีโอกาสเลยรีบคว้ามาถ่ายนู่นนี่ไว้ก่อน ก่อนจะโดนฉกไปอีก555

วันนี้เป็นวันดีที่หลายๆคนแนะนำว่าเปิดร้านสิ เปิดร้านวันนี้อ่ะดีมีเสน่ห์ ประมาณนั้น

ไอ้เราก็เชื่อคนง่าย ขอให้ค้าขายดีมีกำไรก็พอเนอะ พอที่จะเอาเงินทุนไปคืนแม่ได้ เอิ้กๆ

เบิกมาเยอะเลยเกือบ 8,000 บาทได้ ดูแล้วตอนนี้น่าจะเกิน 555

ไหนจะค่าของเอย ค่าสติกเกอร์ที่จะแปะขวดเอย ถุงใส่ของ โต๊ะ ชั้นวางของ ป้ายหน้าร้าน

ฯลฯ

 

มันเกิดอยากจะทำเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาหลังจากมีออเดอร์สั่งมาเรื่อยๆ

แรกๆขายขำๆในรีสอร์ท เอาหลอดทดลองกลิ่นไปให้ดม

ลุกลามไปเรื่อยข้ามรีสอร์ท ความที่คุณสามีประชาสัมพันธ์ดีเกิน

จนตอนนี้จากแรงยุของคนรอบข้างขยายจากเล็กๆกลายเป็นใหญ่ๆ

 

แต่แหม..เมื่อคืนมีการพบปะสังสรรค์ตามประสาเพื่อนฝูงมีคำพูดแสลงหูมาให้ได้ยิน

ว่ามีคนดูถูก(สบประมาทอย่างแรง)ว่าน้ำหอมเรา..โลว์คลาส..จ้า นานาจิตตัง ชะเอิงเงิงเงย

คนเรานะไม่เคยรู้จักกัน(และไม่อยากรู้จักแล้วด้วย) ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใจกัน

ทำไมต้องมาว่าน้ำหอมของเค้าด้วยอ่า Y-Y

ของแท้ราคาเป็นพันๆเค้าก็ซื้อมาใช้ แต่เค้าเก็บไว้ใช้เวลาออกงานสำคัญๆจริงๆ แบบว่าเสียดายไง

แล้วน้ำหอมเราเนี่ยนะถึงจะเติมเป็นซีซีๆก็เถอะ แต่คนที่มาซื้อใช้เนี่ย

มีตั้งแต่ระดับผู้จัดการรีสอร์ทไปจนถึงแม่บ้านในรีสอร์ทเลยนะค้า...คิดดูว่าลูกค้าเค้าเนี่ยระดับไหน

แต่เค้าอยากใช้กันทุกวันเพียงเพื่อความสดชื่นและราคาไม่แพง

ที่กรุงเทพฯเค้าก็นิยมกันออกถมไป ชิมะ..ในห้างดังๆยังมีเลย

แต่ที่ปายเนี่ยไม่ค่อยมีขาย เราก็เลยเล็งเห็นว่าในเมื่อมีคนนิยมเราก็เลยลงมาแบบเต็มตัวเลยดีกว่า

 

จึงเป็นที่มาของการเปิดร้านของหนูแม้วนั่นเอง ร้านเล็กๆ ไม่ได้ใหญ่โตมากมาย ธุรกิจในครัวเรือน

อะไรๆก็ทำเอง ไม่ได้จ้างใครเลยด้วยซ้ำ ก็บอกแล้วว่าแค่ขายขำๆ แต่จ่ายตังค์ด้วยนะเออ555

คิดดูเถอะว่าขนาดป้ายโปรโมทร้านยังให้ลูกน้องพี่หนึ่งเขียนให้เลย ก็เค้ามีหัวศิลป์นี่เนอะ

ขายขำๆ

คนสวยใจดี ต้องขอบคุณเค้าหน่อย โอกาสหน้ามาให้หนูเขียนอีกนะคะ อิอิ แกมบังคับ

ขายขำๆ

ชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา คุณสามีตั้งชื่อให้ว่า..ละอองหอม..จึงบอกท่าน ไทยมากๆ^v^

....

เมื่อวานก็ไปร่วมงานของชมรมการท่องเที่ยวอำเภอปายมากับคุณสามี

เนื่องในโอกาสประชาสัมพันธ์ชมรมฯและต้อนรับคณะของท่านอภิรักษ์ มาเยือนแม่ฮ่องสอน

ขายขำๆ

ไม่ค่อยได้ช่วยอะไรเค้าหรอก อยู่เบื้องหลัง(ป้าย)ตลอด 555

ก็ดันเอาเจ้าทุเรียนใส่รถมาด้วย พี่หนึ่งสงสารกลัวมันจะร้อนเลยเอาลงจากรถ

หนูแม้วก็ต้องคอยเฝ้า เพราะเจ้าทุเรียนกลัวคนแปลกหน้าโดยเฉพาะนายโก๋แห่งร้านจิ๊กโก๋บาร์หน้าแปลกคนนี้

 เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย สุดท้ายจบมาเจอกันที่ปายอีก ถ่ายรูปด้วยทีไรทำหน้าแบบนี้ทุกที

ชั้นมันน่ารังเกียจนักรึไงย่ะหล่อน!!!!

ขายขำๆ

 

ถึงจะชื่อทุเรียนแต่ก็ไม่มีใครยี้ใส่นะคะ แวะมาทักทายด้วยตลอด

ขายขำๆ

เสื้อทีมของสมาชิกในชมรม

ขายขำๆ

 ถ่ายรูปคู่กับพี่วนาแห่งปายเฮิร์ป รีสอร์ท

ขายขำๆ

เสร็จจากภารกิจก็ไปช่วยพี่หนึ่งถ่ายรูปป้ายบ้านกระทิงปายตามเส้นทางจนถึงด่านแม่ยะ

ความที่นังหนูทุเรียนไม่เคยเดินทางผ่านทางโค้งอันคดเคี้ยวก็เลยเกิดอาการเมารถ

เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น แหวะออกมาเต็มหน้าตักเลย หยึย รองรับไม่ทันก็มอมแมมกันไป

หมดกันเลยเสื้อสวยๆของเค้า ขากลับก็ยังมีระลอก2-3 ดีที่เอากระดาษรองรับ

แต่ด้วยความน่ารัก เราให้อภัย555

ลากันด้วยภาพทุเรียนจอมป่วน ไปก่อนนะคะ บ้ายบาย

ขายขำๆ

...

     Share

<< รู้จักกันในวันที่สายไปแล้วยังยิ้มได้ >>

Posted on Mon 6 Sep 2010 13:57

 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 




 


เสื้อสวยอ่ะค่ะ มีขายไหมคะ
nui   
Mon 6 Sep 2010 14:52 [1]

 

 


Theme Design by 100kg.diaryclub.com