Untitled Document

 


•• ไปตรวจเลือดมาแล้วจ้า ••

 

 

วันนี้ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีนัดพิเศษกับใครสักคน

ซึ่งคนๆนั้นไม่ใช่หมอแน่นอน อิอิ

แต่เป็นเจ้าตัวเล็กที่แม้วอยากรู้ว่าตอนนี้พัฒนาการไปถึงไหนแล้วนะ

ตัวโตขึ้นรึยัง เพราะหนูน่ะครบ3เดือนแล้วน้า..

...

รอเวลาจนกระทั่งเที่ยงกว่าๆ ตื่นเต้นชนิดไม่กินข้าวกินปลาเลย อยากเห็นลูกเร็วๆ

แม่กลับจากโรงเรียนมาถึงบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จก็ออกเดินทางกัน

ไปตรวจเลือดมาแล้วจ้า

รับไม่ได้กับสภาพตัวเองเล้ย ทำไมมันบวมอุฉุแบบนี้หว่า 555

...

พอไปถึงรพ.สายไหมปุ๊บก็รีบไปยื่นใบนัดกับแผนกระเบียน

เดินขึ้นชั้นสองไปห้องสูติ นั่งรอแป๊บเดียวพยาบาลก็เรียกเข้าห้อง

หมอซักอาการเล็กน้อยว่าแพ้ท้องมั้ยครับ

ไม่เลยค่ะหมอ...ไม่งั้นหนูจะอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้เหรอ หมอบอก อืม..ดีๆ

เสร็จแล้วก็อัญเชิญแม่นางบวมอืดขึ้นเตียง...เพื่อตรวจหาตำแหน่งเจ้าตัวเล็ก

เอาเครื่องมือย้ายไปทางขวา ทางซ้าย ขึ้นไปนิด ลงมาหน่อย

หมอถามพยาบาลว่าได้ยินคลื่นเสียงหัวใจเด็กมั้ย พยาบาลส่ายหัวงึกๆ

เฮ้ย..เกิดอะไรขึ้น ลูกชั้นไม่หายใจเหรอ ลูกชั้นเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย

หน้าหนูแม้วเริ่มหน้าเสียละ ไม่นะ ลูกต้องไม่เป็นอะไรนะลูก

หมอบอกเอางี้ละกัน พรุ่งนี้ตอนเย็นให้มาใหม่มาตรวจอัลตร้าซาวด์ดีกว่า

พอดีวันนี้เครื่องตรวจมันเสีย เสียมาหลายวันแล้ว..กรรม - -"

...

ความรู้สึกมันผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่ามันค้างคาใจมาก

อยากจะตรวจให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ทำไมเครื่องตรวจมันต้องมาเสียวันนี้ด้วย!!!!

การเป็นแม่นี่ไม่ง่ายเลยนะคะ กลัวลูกจะเป็นนั่นเป็นนี่ตลอด ใจไม่ดีเลย

พยายามนั่งสงบสติอารมณ์ทบทวนว่าที่ผ่านมาเราดูแลตัวเองไม่ดีรึเปล่านะ???

แต่อีเมียโรคจิตไม่ยอมรู้สึกไม่ดีคนเดียว โทรไปบอกให้พี่หนึ่งจิตวิตกเป็นเพื่อนกัน

แต่พี่หนึ่งเค้าเป็นพ่อที่ใจเข้มแข็งดีมาก บอกให้หนูแม้วอย่าคิดมาก

...แล้วลูกจะเป็นไรมั้ยอ่ะพี่หนึ่ง...ไม่เป็นไรหรอกน่า

อ่ะเคๆไม่คิดมากก็ได้ แต่ลูกยังอยู่กับแม้วใช่มั้ยอ่ะ T-T (มันยังไม่ยอมจบอีกนะ555)

...

ช่วงเวลาที่เกิดอาการโลกหมุน จิตวิตกอยู่กับตัวเอง

ก็ไปเจาะเลือดเพื่อให้เจ้าหน้าที่เค้าเอาเลือดไปตรวจหาเชื้อไวรัสตับอักเสบบี

แม่ก็บอกให้รอฟังผลตรวจอยู่ที่โรงพยาบาล เดี๋ยวแม่เข้าไปรร.สักพักเดี๋ยวมารับ

หนูแม้วไปไหนไม่ไหวรอรับยาแล้วก็หาที่นั่ง แขนขาอ่อนแรง

 

มองมือตัวเอง ย้อนเหตุการณ์ไปในขณะที่พยาบาลกำลังง่วนกับการดูดเลือดเรา เหอๆ

ร้อยวันพันปีที่บริจาคเลือด ตรวจเลือด เค้าก็เจาะที่ข้อพับแขนซ้ายประจำ

ทำไมวันนี้เส้นเลือดหลบในกันหมดเลย ลูกหายไม่พอเส้นเลือดหายอีก เฮ้อ...

เคยแต่ฟังแม่บอกว่ามันเจ้บ..เจ็บมาก วันนี้รับรู้ความรู้สึกนั้นแล้วจริงๆ

ไปตรวจเลือดมาแล้วจ้า

มันเจ็บมากอ่ะค่ะ รูปนี้ถ่ายตอนมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว เขียวปั้ดเลยอ่ะ ดูจิ

...

นั่งรอแม่กลับมารับก็ได้เวลาที่ขึ้นไปฟังผลตรวจเลือด

ขึ้นไปนั่งรอที่แผนกสูติเหมือนเดิม ไม่ถึงห้านาทีพยาบาลก็เรียกเข้าห้อง

ยังไม่ทันจะหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้เลย

หมอเห็นหน้าปุ๊บบอก...ไม่เป็นครับ กลับได้

แค่เนี้ย...(ทำหน้าแบบงงๆกับชีวิต วันนี้วันอะไรวะเนี่ย 555)

แต่ก็อ่ะนะไม่เป็นอะไรก็ดีละ ขอให้เจ้าตัวเล็กไม่เป็นอะไรเหมือนกันนะลูก สาธุๆ

...

ปล.ขอให้ความสงบจงกลับมาสู่บ้านเมืองเราซะทีเถ้อะ เอาใจช่วยทหารด้วย สู้ๆ

...

     Share

<< ครบรอบ28ปีแล้วสินะเราจากกัน..ใช่ชั่วนิรันดร >>

Posted on Mon 17 May 2010 18:10

 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 




 


003185
numaewka   
Mon 17 May 2010 18:11 [1]

 

 


Theme Design by 100kg.diaryclub.com