Untitled Document

 


•• เหงา..มั่กๆ ••

 

 

ขอกรี๊ดดังๆหน่อยเถอะคร้า...กรี๊ดดด!!!!

อัดอั้นตันใจมาก ตั้งแต่มาอยู่ทีปายเพิ่งจะได้ใช้อินเตอร์เน็ตกับเค้าซะที

เมื่อเช้าอุตส่าห์แวะเข้าไปในเมืองแต่หาร้านที่จะเปิดให้บริการแทบจะไม่มีเพราะยังไม่เปิด

เลยต้องผิดหวังกลับมาหมกตัวอยู่ที่ทำงานพี่หนึ่งแทบจะทุกวัน

จะมีก็กลับไปบ้านพักบ้างไปซักผ้าทำความสะอาดบ้านแล้วก็กลับมารอพี่หนึ่งเลิกงานแล้วก็กลับบ้านด้วยกัน

วัฏจักรชีวิตวนเวียนอยู่แค่นี้แหละค่ะตั้งแต่มาอยู่ที่ปาย

...

แต่เอ๊ะๆ เมื่อกี้เอ่ยถึงบ้านพักใช่ม้า...ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ

ตอนนี้แม้วกับพี่หนึ่งเราไปเช่าบ้านอยู่ข้างนอกกันแล้ว เป็นบ้านในฝันของแม้วเลยทีเดียว

หลังจากที่นอนที่บ้านพักในรีสอร์ทแค่ไม่กี่วันเองอ่ะ..TOT ไกลกว่าเดิมเลย

แต่เอาเถอะก็ยังได้เข้าไปพักตอนกลางวัน แอบงีบหลับ เจ้าของห้องก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณพี่ต้นนั่นเอง

บ้านพักที่เราสองคนไปเช่านั้นบรรยากาศขอบอกว่าสวยมากเลยค่ะ เหมือนอยู่รีสอร์ทก็ไม่ปาน555

โดยเฉพาะช่วงที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า โรแมนติกสุดๆ พี่หนึ่งเค้าชอบนักแหละ

ชอบไปนั่งดื่มด่ำ(เบียร์)ตรงที่หน้าต่างแต่สร้างเหมือนประตู พี่หนึ่งเรียกทางหนีเมีย ดูพระอาทิตย์ยามเย็น

ว่างๆแม้วจะถ่ายรูปมาให้ดูนะคะ เพราะพี่หนึ่งชอบแขวะว่าไม่รู้เอากล้องมาทำไมไม่เห็นถ่ายรูปอะไรเลย

...

ถึงแม้จะมีความสุขอยู่กับบรรยากาศดีๆที่นี่ แต่ก็ต้องมีบ้างแหละที่มีอารมณ์เหงา

ยิ่งพอเห็นพี่หนึ่งเอารูปเจ้าแพนดี้ตอนเล็กๆขึ้นหน้าจอโทรศัพท์ โห...สุดจะบรรยาย น้ำตาจะไหล

คนเคยกลับบ้านมาเห็นหน้ากัน เอาจมูกชนกัน(ทักทาย) นอนกอดกัน

ถามแม่ทุกวันว่าแพนดี้เป็นไงบ้าง หลังจากถามถึงสารทุกข์สุกดิบของแม่แล้ว

แม่บอกว่าแพนดี้มานอนซุกแม่เกือบทุกคืนเลย แม่ไม่นอน แพนดี้ก็ไม่นอน

ตอนนี้แพนดี้ชอบกินน้ำแข็งเป็นชีวิตจิตใจไม่สนใจน้ำในกระบอกเลย เสียกระต่ายไปเรียบร้อย555

คิดดูเถอะค่ะว่านี่แค่มาไม่กี่วันยังรู้สึกขนาดนี้ แล้วพอวันที่ต้องกลับมาอยู่ปายจริงๆจะเป็นยังไง

เฮ้อ...ทั้งเหงา ทั้งเศร้า คิดถึงบ้าน!!!!! คิดถึงแม่..คิดถึงแพนดี้!!!!

...

ที่สำคัญคิดถึงทุกคนๆเลยที่แวะเวียนมาทักทาย

โอกาสที่จะได้แตะคอมพ์(ที่เล่นเน็ตได้..ขอย้ำ)มีน้อยเหลือเกิน TOT

ขอบคุณนะคะที่มาอวยพรในวันแห่งความรัก ก็ขอให้ความรักกลับคืนไปสู่คนให้ด้วย

ขอให้มีความสุขมากๆเช่นกัน วันที่มีงานปายรักสุดขอบฟ้าปีที่2 ก็ไม่ได้ไปถ่ายรูป

เพราะสถานที่พักกับที่จัดงานไกลโก้ดๆ ไม่มีสารถีขับไปส่งอีกต่างหากเพราะต้องทำงาน

เลยต้องแง่วอยู่แต่ในรีสอร์ทนี่ล่ะ ไอ้ครั้นจะขี่แมงกาไซด์ไปเองก็ยังหลอนๆกับอุบัติเหตุปีก่อนอยู่

ต้องใช้เวลาในการเอาชนะความกลัวอีกหลายชั่วอายุคนเลยทีเดียว555 กลัวซี้ม่องเถ่งอ่ะ

 

อีกไม่กี่วันละจะได้กลับบ้านซะที คงได้มีเวลามาอัพได...รึเปล่า???

มันต้องมีบ้างอ่ะน่ะเนอะ^^ คิดถึงนะคะ

...

     Share

<< บางกอกจ๋า..ฉันลาก่อนTVTมีงานให้ทำแล้ว >>

Posted on Sun 9 May 2010 16:30

 


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 




 


 

 


Theme Design by 100kg.diaryclub.com